Şiirimin Dili

Hava bozmaya görsün,
Sol ayağı sancırmış hep, sürüklermiş tuta tuta.
Birinin başı sıkışsa,
Hemen koşarmış Akif Usta’nın yanına.
Baba adammış, cömertmiş Akif Usta.
Çocukluğundan bilirmiş babam;
Bulgaristan’dan kaçmış bu yana.
Kaçarken ayağına ne olmuş anlamamış.
Yalnız yaşamış yıllarca.
Geride bıraktıklarını düşlemiş hep,
Bir ana, bir baba ve üç kişilik bir yuva…
Bir kız sevmiş, çok hem de,
Vermemişler bakıp sol ayağına,
“Kaçarım” demiş sevdiği, “götür beni”.
El ele verip koyulmuşlar yola.
İlk değilmiş ki kaçışı,
Alışmış nasıl olsa.
Hep gülümsermiş Akif Usta.
Sol ayağına sövermiş bir tek.
Kızdığı görülmemiş başkasına.
İnat eder gitmezmiş bir türlü,
Yıldızı barışmazmış doktorlarla.
Karısı zorlamış bir gün,
“Etme Akif’im yazıktır sana”
Akif Usta perişan, yıkılmış;
“Karım utanır mı benden acaba?”
Erkenden tutmuş kasabanın yolunu
Sevdiğinin hatrına.
“Kesmek gerek” demiş doktor,
“Sen nasıl yaşadın bu ayakla”
Akif Usta şaşırmış;
“Kesmek şart mı doktor bey?”
“Ben alıştım yıllarca”
Kesmişler bileğinden acıyan sol yanını,
Söylemez olmuş dili,
Artık, suçlayan gözlerle bakar olmuş karısına.
Rahatsız olmuş varlığından, yaşayamamış tek ayakla
Çok sürmemiş, ölüvermiş Akif Usta.
Karısı vicdan azabıyla hala boğuşmakta.
Adı dillere dolanır olmuş,
Baba adamdı, cömertti Akif Usta…