Gözlerime gece, sis gibi çökmüş,
Günü uzun kılmış ,sene yokluğun...
Vinç olup kalbimi yerinden sökmüş,
Mıh gibi çakılmış tene, yokluğun...
Sabahı görür mü yorgun gözlerim?
Kimseye diyemem, malum, gizlerim.
Acıtır mı bilmem böyle sözlerim?
Etime yapışmış kene, yokluğun...
Çınarı devirmiş, yolu kapatmış,
Sevgimin yanına özlemi katmış,
Yıldız olup kaymış, hayat karartmış,
İçimi acıtmış yine, yokluğun...
MutedilDalgalı
Taze limon kokusuydu hayat,
En yoğununu saçıp ortalığa,
Buram buram kokardı,
Fesleğenlere inat.
Her şey ayrı bir tattaydı
Güzellikten nasiplenirdi kainat.
Melekler gülümserdi usuldan,
Hep tebessüm vardı insanlarda.
Kavgaya yer yoktu,
Tüm olası değerler,
Dostluk üzerine kuruluydu.
Derken şeytan oluverdi melek,
Bakışlarını çevirdi sinsice,
İsyan da etti üstelik.
Zehrini yaymaya başladı gizlice.
Yürekler yavaş yavaş paslandı.
Dostluk uçuverdi göklere,
Melekler tebessümden yoksun kaldı.
Koyuldular başka işlere.
İnsanlar hırslandı.
Şeytana dönmüş melek;
Senin yüzünden cezaya mahkum bir yanımız.
Yolundan gider olduk ya,
Hesap içinde yarınlarımız.
Ve kabul etmesek de,
Seninki kadar büyük isyanlarımız.
Herkesin içine girdin değil mi?
Kokularını çaldın fesleğenlerin,
Dilimizi başka gönlümüzü başka söyletir oldun.
Sesini kestin gönül nağmelerinin.
Sende melektin, özümüz gibi.
İçimizdeki bizi sana çevirdin.
Bil ki bundan sonra elim yakanda.
Gerçi kabahatin yok,
Suç seni dinleyip, sana uyan da.
MutedilDalgalı
Ne ayazlar yaşadı, ne kışlarda buz tuttu
Soğukta büzüldü de, sessiz kaldı dillerim.
Sıvazladı her başı, sevilmeyi unuttu,
Tenden ibaret değil, sanki daldı ellerim.
Harama uzanmadı, en zor anında bile,
Yapılırken kendine yüz binlerce kez hile,
Parmakta hüzün vardı, tırnakta ise çile,
Para, pul, mal, mülk değil, huzur çaldı ellerim.
Bakımsız günlerinde, uzun yıllar boyunca,
Gündelik uğraşlarım, üzerini soyunca,
Emeğimin yanına, sorumluluk koyunca,
Bırakın güzelliği, sönük kaldı ellerim.
Yüreğime düşünce, yeşil gözlü birisi,
Her şeyi unutmuşum, mühim değil gerisi,
Sonunda çıkıp geldi, şiirlerin perisi,
İlhamın arkasından seyre daldı ellerim.
MutedilDalgalı
Sabahların koynunda bebek ellerin,
Ilık nefesiyle gülümseyişlerine hayran,
Anne kokusuyla sarar parmak uçlarını,
Usuldan öperim incinme diye…
Bakışlarındaki ışıltının şeffaflığı,
Donuk matemini siler hüznümün,
Gözbebeklerinde ısınır yüreğim,
İzlerim de gül yüzünün narinliğini
Ellerini öperim incinme diye…
Meraklı bakışlarında koca kızımı görürüm,
Gitmenden ürker yarınlar,
Hep böyle kal isterim, bebek bebek kok,
Usuldan sokulurken koynuma,
Düşler kurarım senden bihaber,
Bencilliğime gücenme diye…
Düşlerinden korkuları çalarım,
Yarınlarından tuzakları, elimde olsa.
Umutlar serperim yüreğine,
Engelleri kaldırırım yollarından,
Hazlar döşerim en sınırsızından önüne,
Hayatla boğuşurum aralıksız,
Ömründe bir kere incinme diye…
Gülen gözlerinde ben var mıyım?
Sende bu denli sever misin beni?
Sensizliğe gücüm yok,
Hiç bırakma beni desem,
Ezer geçer misin yine de?
Melek yüzlü kızımsın,
Hep kalır mısın öyle?
Desem…
Diyemem işte,
Güvenmem sanıp da gücenme diye…
MutedilDalgalı
Kasırgalarda kavruldu iki yürek,
Kaçmaktan öteydi duyguları,
Hislerinde yarımlıklarla
Savruldular ayazın orta yerine…
Biri şaşkındı biri yorgun…
Neler düşlemişlerdi oysa,
Çığlıklarına gem vurulmuştu çocukluklarının.
Akşam esintilerinde nöbet tuttular hep.
Tavan aralarında okudular eski mecmuaları.
Hayaller kurdular güzel kızlarla süslü.
Nerden bileceklerdi...
Yenilmek değildi belki,
Zaman sollamıştı hayallerini,
Epey gerilerdeydi artık umutlar,
Ve hep bastırılmış duygularla
En mahrem düşlerde kalmıştı güzel kızlar…
Soğuğu hissettiler ilkin,
Mülteci kampının yoğun ter kokusunda.
Ellerinde baba ocağından kalma üç beş çorap
İki kazak, bir hırka.
Ana kokusu kadar uzaktı,
Beyaz çarşaflar da, yatak da…
Gürültüyle hissettiler fırtınayı,
Helalleştiler sessizce,
Duysa çıldırır mıydı anası?
Bakışları kenetlendi birbirlerine
Dillerinde belirsiz birkaç söz ve gözlerinde ölüm kaygısı…
Alabora olan gemiden imkânsızken çıkmak,
Karaya vurdu birinin, kahverengi hırkası…
MutedilDalgalı
Kahramansız kaldı hep masallarım,
Her adıma bir lakap yükledi, hayat.
Seni bile unutturdu her yeni masal,
Ben gökte prenses,
Uçan halıda,
Sen yaramaz kurbağa.
Belki de yedi cücelerden en yakışıklısıydın,
Ama dev prenses oldum, pamuk değil.
Belki de parmak çocuktun sen,
Ben mor menekşe.
Yo yo sen Pinokyo, ben kırmızı başlıklı...
Külkedisiyken ben,
Sen, Notre Dame’in kamburu.
Anlayacağın bir türlü kesişmedi, yollarımız.
Hep başka masalların kahramanı olduk.
Belki de bir peri masalıydı bu aşk,
Peri gitti, değnek kayıp,
Bitti masal çağı...
Bizse, saat 12’de araba olmayı kaçırmış
İki balkabağı...
MutedilDalgalı
Günah düşer şiire,
Şiir utanır.
Artık işe yarar mı, bilmem ahlarım
Zafer kazanmış şimdi, nev günahlarım…
Kayıp neslin gençleriydik belki;
Keyfe düşüp duymadık izahları
Nefsin esiri olduk, dünyaya köle,
Ne yatsıyı duyduk ne sabahları
Gözümüze perde çekti dünyevi düşler
Erteledik pişmanlıktan doğan ahları
İçimizdeki sese kulak vermedik
Bastırdık ruhtaki tüm eyvahları
Karanlık basınca ruhun özünü
Farkettik sırttaki, yük günahları…
MutedilDalgalı
