Şiirimin Dili

Bulut bakışlarına hapsolmuş kahverengi nem
Bahar yağmurlarına eşlik etmedi sen giderken.
Ağlamayı unutuşum işte bu yüzden…

Yalın anlatımlardayken varlığın
Asıllığından uzak düşlerde
Yemin bozuşlarım gelir aklıma
Bahar kokardı tenin
Yağmurlar kadar ıslak ve ılıktın.

Simit atardın arka bahçedeki güvercinlere
Kavrulmuş susam kokardın…
Avuç içlerini öperdim dudak ucumla,
Bulut bakışlarına umut ekerdim,
Sağanak olur, yağardın
Dokunurdum kirpiklerinin şahikasına
Islak ıslak bakardın

Tek ben varım sanırdım…

Yaş(l)anmış sevişler düşünce gözlerinden
Ve yitirince yerimi en ücrasında,
Bakışlarına hapsettim yağmurlarımı,
Her bahar veda sızısı düşünce dudaklarıma
Arar dururum gözlerine ektiğim umutlarımı…

Yoğunlaşmış bir kasvet olur şimdi,
Bulut bakışlarına hapsolmuş kahverengi nem
Bahar yağmurlarına eşlik etmedi sen giderken.
Ağlamayı unutuşum işte bu yüzden…

  -MutedilDalgalı-

Çalıların ardından geldi cıvıltıları,
Kıpır kıpır ayak sesleriyle.
En çok çalışanından belliydi dişi olduğu.
Ağzına sığdırdığı dal parçalarıyla,
Pür telaş yuvasını kurmaya çalışıyordu.

Yüreğim de şenlendi onlardaki heyecanla,
İçim coşa geldi birden,
Öyle hızlı öyle sıcaktı ki hareketleri,
İzlemeye koyuldum başım ellerim arasında.

Bir sapan yayı gerildi birden, ses çınladı;
Uğultusunun ardından; sendeledi ürkekçe,
Yorgun bir beden düşüverdi yere, usulca.
Ağzında dal kırıkları, yüreğinde umutları;
Ve geride donakalmış hayatı;
Göğsüne saplanmış minik taş parçasında.

Eşine bakakaldı dişi kuş;
Dört döndü etrafında, çığlık çığlığa,
Yüreği fırlayacak yerinden, nefes alışı düzensiz,
Bir yuvasına uçtu, bir hayat arkadaşına.
Dokundu gagasıyla kan sızan, can alıcı yaraya

Çare yok gitmek gerek, beden boş kaldı,
Dişi kuş yarım…

Tüm gücüyle yüklenmeye çalıştı cansız bedeni,
Düşürürken yere, avaz avaz öttü.
Son kez baktı umudun tükenişiyle biten hayata.
Kımıldayamadan daha, boynu hafifçe yana düştü.
Bilinçsizce eğildi başucuna, anlayamadım;
Belki son vedasıydı, belki de son öpüştü.

Başına buyruk olma yine
Bırakma avazlarımı!
Deniz dalgalı işte
Hava fırtınalı!
Sustur asi yüreğini,
Demir at sükunete!
Bir kez olsun dinle beni.
Bilir misin asi balıkçı?
Sevdi bu deli kız seni.
Senden gizli, dönüşünü düşledi.
Fırtınalara meydan okudu,
Her gidişinin ardından.
Denizden biriktirdi ,
Ondan bu denli tuzlu gözyaşları...
Kıskandı binlerce kez ona olan aşkını.
Bir kere dinle balıkçı!
Gitme!
Yum gözlerini,
Dinle denizin sesini.
Gelme diyor, tutkun bir ben değilim ki...

Altı çocuğunun en küçüğü ben,
Sevgin başka diye abartma baba,
Yarım asır kadar öndesin benden,
Yorgun gözlerini kapatma baba.

Korkusunu yaşadım yıllar boyunca,
Adının yanına ölüm koyunca,
Giderim diyorsun hayat doyunca,
Yorgun gözlerini kapatma baba.

Yaş farkı büyüktü, anladın beni,
Bu yüzden büyüttüm gözümde seni,
Daha çok var giyme sakın kefeni,
Yorgun gözlerini kapatma baba.

Çok şükür rahatım iyiyim dersin,
Rabbim gençliğimi önüne sersin,
Benden alıp senin ömrüne versin
Yorgun gözlerini kapatma baba.

Bilsen öyle çok ki içimdeki sen,
Diyorsun ya yaşım üç artı seksen,
Dünyaya doymuşum, yeter de desen,
Yorgun gözlerini kapatma baba.

Hiç bu denli bitik olmadım anne,

Asiliğime baş eğdirdiler,
Boynunu büktüler hırçın yanımın,
Düşlerime karamsarlığı yaydılar anne
Avuçlarıma kazıdılar sevgisizliği,
Öpüşlerimi sildiler sevdiklerimden.
İçimdeki son pozitifliği
Göz göre göre çaldılar anne…

İlk ışıklarında ısındığım güneşin,
Aydınlığını benden aldılar anne,
Ellerimle büyüttüğüm,
Umut yüklediğim serçenin kanadını,
Acımadan haince yoldular anne…

Hapsettiler duygularımı bir bir,
İşkence, hakaret, pislik ve şerle
İliklerime kadar korku saldılar anne,
Ellerim titrerken gözbebeğimde,
Gülen o ışığa kıydılar anne…

Hayatın içinde, kinden bihaber,
İçime nefreti, zorla yaydılar.
Çocuksu yanıma çelme taktılar anne.
Sıyrılmış körpe duygularıma,
A c ı m a d ı l a r
Gözleri kan çanağı olmuş çocuğu
Gözyaşlarıyla boğdular anne…

Hani yaslanacak sıcak kolların?
Hani masallardaki mutlu sonların?
Sözlerini yalan saydılar anne.

Önce düşlerimden seni koparıp,
Çaresizliğime ıslık çaldılar,
Hayatımı bu denli yordular anne,
Sonunda,
En derinine seni koyduğum,
Yorgun yüreğimden vurdular anne…

Gözlerime gece, sis gibi çökmüş,
Günü uzun kılmış ,sene yokluğun...
Vinç olup kalbimi yerinden sökmüş,
Mıh gibi çakılmış tene, yokluğun...

Sabahı görür mü yorgun gözlerim?
Kimseye diyemem, malum, gizlerim.
Acıtır mı bilmem böyle sözlerim?
Etime yapışmış kene, yokluğun...

Çınarı devirmiş, yolu kapatmış,
Sevgimin yanına özlemi katmış,
Yıldız olup kaymış, hayat karartmış,
İçimi acıtmış yine, yokluğun...

MutedilDalgalı 

Ne ayazlar yaşadı, ne kışlarda buz tuttu
Soğukta büzüldü de, sessiz kaldı dillerim.
Sıvazladı her başı, sevilmeyi unuttu,
Tenden ibaret değil, sanki daldı ellerim.


Harama uzanmadı, en zor anında bile,
Yapılırken kendine yüz binlerce kez hile,
Parmakta hüzün vardı, tırnakta ise çile,
Para, pul, mal, mülk değil, huzur çaldı ellerim.


Bakımsız günlerinde, uzun yıllar boyunca,
Gündelik uğraşlarım, üzerini soyunca,
Emeğimin yanına, sorumluluk koyunca,
Bırakın güzelliği, sönük kaldı ellerim.


Yüreğime düşünce, yeşil gözlü birisi,
Her şeyi unutmuşum, mühim değil gerisi,
Sonunda çıkıp geldi, şiirlerin perisi,
İlhamın arkasından seyre daldı ellerim.

MutedilDalgalı 

Sabahların koynunda bebek ellerin,
Ilık nefesiyle gülümseyişlerine hayran,
Anne kokusuyla sarar parmak uçlarını,
Usuldan öperim incinme diye…

Bakışlarındaki ışıltının şeffaflığı,
Donuk matemini siler hüznümün,
Gözbebeklerinde ısınır yüreğim,
İzlerim de gül yüzünün narinliğini
Ellerini öperim incinme diye…

Meraklı bakışlarında koca kızımı görürüm,
Gitmenden ürker yarınlar,
Hep böyle kal isterim, bebek bebek kok,
Usuldan sokulurken koynuma,
Düşler kurarım senden bihaber,
Bencilliğime gücenme diye…

Düşlerinden korkuları çalarım,
Yarınlarından tuzakları, elimde olsa.
Umutlar serperim yüreğine,
Engelleri kaldırırım yollarından,
Hazlar döşerim en sınırsızından önüne,
Hayatla boğuşurum aralıksız,
Ömründe bir kere incinme diye…

Gülen gözlerinde ben var mıyım?
Sende bu denli sever misin beni?
Sensizliğe gücüm yok,
Hiç bırakma beni desem,
Ezer geçer misin yine de?
Melek yüzlü kızımsın,
Hep kalır mısın öyle?
Desem…
Diyemem işte,
Güvenmem sanıp da gücenme diye…

MutedilDalgalı 

Kasırgalarda kavruldu iki yürek,
Kaçmaktan öteydi duyguları,
Hislerinde yarımlıklarla
Savruldular ayazın orta yerine…

Biri şaşkındı biri yorgun…
Neler düşlemişlerdi oysa,

Çığlıklarına gem vurulmuştu çocukluklarının.
Akşam esintilerinde nöbet tuttular hep.
Tavan aralarında okudular eski mecmuaları.
Hayaller kurdular güzel kızlarla süslü.
Nerden bileceklerdi...

Yenilmek değildi belki,
Zaman sollamıştı hayallerini,
Epey gerilerdeydi artık umutlar,
Ve hep bastırılmış duygularla
En mahrem düşlerde kalmıştı güzel kızlar…

Soğuğu hissettiler ilkin,
Mülteci kampının yoğun ter kokusunda.
Ellerinde baba ocağından kalma üç beş çorap
İki kazak, bir hırka.
Ana kokusu kadar uzaktı,
Beyaz çarşaflar da, yatak da…

Gürültüyle hissettiler fırtınayı,
Helalleştiler sessizce,
Duysa çıldırır mıydı anası?
Bakışları kenetlendi birbirlerine
Dillerinde belirsiz birkaç söz ve gözlerinde ölüm kaygısı…
Alabora olan gemiden imkânsızken çıkmak,
Karaya vurdu birinin, kahverengi hırkası…

MutedilDalgalı