Şiirimin Dili

İçinde acının izleri varmış hala
Her darbe daha da büyütmüş onu.
Karanlık günlerin acısını, loşluklardan çıkarmış,
Aydınlıkları tanımış, unutunca kim olduğunu.
Belki sokak kadını demiş birileri,
Bilmeden.
Gece yarıları eve gelişini yadırgamış bazıları,
Kovmuşlar, dinlemeden.
Her gecenin ayazında, sarılıp yavrularına,
Allah’a sığınmayı öğretmiş.
İsyan etmeden.
Ne çocukluğunda tatlı bir kız olmuş,
Ne kocasının aşık olduğu, güzel kadın.
Sevgiyi bilmemiş, anne denmeden.
Çekilince insanlar gecenin mahurluğunda,
Tatlı uykulara,
Düşermiş kadıncağız yola,
Kimselere görünmeden.
Bulduğu üç beş parça plastik olurmuş yarının nafakası,
Uyutunca yavrularını,
Kapıyı kilitlermiş üzerlerinden.
Sabaha karşı dönermiş eve,
Caddeler o denli tanıdık,
İnsanlar o denli uzak.
Bir "aah" çekermiş derinden.
Soğuktan titriyordu ona rastladığımda,
Bakışları ürkek, gözleri kocamandı.
Sordum "neden"?
İşte böyle dedi ve anlattı birer birer,
"Hiç ağlamadım" dedi,
"Ağlayamadım hiç ben.
"Yavrularım için herşey,
Utanmadım kirli ellerimden".
Sustum sadece, gel desem olmazdı bilirim,
Anlar gibi baktı gözlerime,
Dedi " kimseler sevmez beni oysa anayım ben"
Sözler tıkandı boğazıma,
Yutkunup kaldım öylece,
Utandım rahat geçmiş gecelerimden.
Son sözü çınlar hala kulaklarımda,
"Yarı aç yaşanır kızım da
Yaşanmıyor sevilmeden."

Mutedildalgalı 

Soğuktu elleri gece kadar,
Gün doğumuna karamsarlıkla bakardı hep,
Gecenin sabahla buluştuğu noktada,
Başlarken kavga,
Ne baba bonkörlüğünde,
Ne anne şefkatindeydi hayat.
Ana ocağından çıkınca bitiyordu saltanat.

Çalışmak şarttı elbet,
Lakin geride bırakılan yavrular…
Onları bu büyük sınava tabi tutmaya,
Hakkı var mıydı hayatın?
Neden yetmez oldu maaşı babanın?

Ne yıkılan yuvalara merhamet etti,
Ne de yavruların ana hasretine.
Çalış bakalım dediler,
Gelene kadar elli sekizine.

Ne eşliğini bildi, ne kadınlığını
O hep görevini işyerinde yaptı.
İşçiydi, işçi kaldı.
Hep ödün verdi kendinden,
Evde bebekleriyle vuslat,
İşte bebeklerine özlem.

Ah baba parası dedi,
Tatlıydı da ne vardı çekip gitmeseydi.
Ne anneliğini hissedebildi,
Ne eline geçen aylığın saadetini,

Ağlamak istese sebep bulamazdı.
Çalışmak bana göre değil dese,
Kimse anlamazdı.
Ne tembelliği kalırdı söylenmedik,
Ne de hazıra konan vurdumduymazlığı,
Ne bilirlerdi
Yavruların arkadan nasıl baktığını.

Bugünde benim için gitme anne
Gitme…
Çalışmalıydı elbet
Hayat buydu,
İşine gelirse…

Dinlenmek hakkındı kırk yıl sonunda,
Zamansız gelip de yordum mu seni?
Bana en sevdiğim sorulduğunda,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Bilirim kızamaz anne yüreğin,
Nasıl ödenir ki onca emeğin.
Bilsen nasıl üzgün küçük meleğin,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Anne olan anlar zor olduğunu,
Yürekte yananın kor olduğunu,
Bilmedim sözümün hor olduğunu,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Koca kızım ama bakma yaşıma,
Geç olsa da aklım geldi başıma,
Bak şimdi de affet bu gözyaşıma.
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Nerde olursan ol gel de gelirim,
Hakkın çok büyüktür bunu bilirim
Şimdi senden bin kez özür dilerim
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

MutedilDalgaşı 

Sabahların koynunda bebek ellerin,
Ilık nefesiyle gülümseyişlerine hayran,
Anne kokusuyla sarar parmak uçlarını,
Usuldan öperim incinme diye…

Bakışlarındaki ışıltının şeffaflığı,
Donuk matemini siler hüznümün,
Gözbebeklerinde ısınır yüreğim,
İzlerim de gül yüzünün narinliğini
Ellerini öperim incinme diye…

Meraklı bakışlarında koca kızımı görürüm,
Gitmenden ürker yarınlar,
Hep böyle kal isterim, bebek bebek kok,
Usuldan sokulurken koynuma,
Düşler kurarım senden bihaber,
Bencilliğime gücenme diye…

Düşlerinden korkuları çalarım,
Yarınlarından tuzakları, elimde olsa.
Umutlar serperim yüreğine,
Engelleri kaldırırım yollarından,
Hazlar döşerim en sınırsızından önüne,
Hayatla boğuşurum aralıksız,
Ömründe bir kere incinme diye…

Gülen gözlerinde ben var mıyım?
Sende bu denli sever misin beni?
Sensizliğe gücüm yok,
Hiç bırakma beni desem,
Ezer geçer misin yine de?
Melek yüzlü kızımsın,
Hep kalır mısın öyle?
Desem…
Diyemem işte,
Güvenmem sanıp da gücenme diye…

MutedilDalgalı