Şiirimin Dili

Soğuktu elleri gece kadar,
Gün doğumuna karamsarlıkla bakardı hep,
Gecenin sabahla buluştuğu noktada,
Başlarken kavga,
Ne baba bonkörlüğünde,
Ne anne şefkatindeydi hayat.
Ana ocağından çıkınca bitiyordu saltanat.

Çalışmak şarttı elbet,
Lakin geride bırakılan yavrular…
Onları bu büyük sınava tabi tutmaya,
Hakkı var mıydı hayatın?
Neden yetmez oldu maaşı babanın?

Ne yıkılan yuvalara merhamet etti,
Ne de yavruların ana hasretine.
Çalış bakalım dediler,
Gelene kadar elli sekizine.

Ne eşliğini bildi, ne kadınlığını
O hep görevini işyerinde yaptı.
İşçiydi, işçi kaldı.
Hep ödün verdi kendinden,
Evde bebekleriyle vuslat,
İşte bebeklerine özlem.

Ah baba parası dedi,
Tatlıydı da ne vardı çekip gitmeseydi.
Ne anneliğini hissedebildi,
Ne eline geçen aylığın saadetini,

Ağlamak istese sebep bulamazdı.
Çalışmak bana göre değil dese,
Kimse anlamazdı.
Ne tembelliği kalırdı söylenmedik,
Ne de hazıra konan vurdumduymazlığı,
Ne bilirlerdi
Yavruların arkadan nasıl baktığını.

Bugünde benim için gitme anne
Gitme…
Çalışmalıydı elbet
Hayat buydu,
İşine gelirse…

Dinlenmek hakkındı kırk yıl sonunda,
Zamansız gelip de yordum mu seni?
Bana en sevdiğim sorulduğunda,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Bilirim kızamaz anne yüreğin,
Nasıl ödenir ki onca emeğin.
Bilsen nasıl üzgün küçük meleğin,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Anne olan anlar zor olduğunu,
Yürekte yananın kor olduğunu,
Bilmedim sözümün hor olduğunu,
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Koca kızım ama bakma yaşıma,
Geç olsa da aklım geldi başıma,
Bak şimdi de affet bu gözyaşıma.
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

Nerde olursan ol gel de gelirim,
Hakkın çok büyüktür bunu bilirim
Şimdi senden bin kez özür dilerim
Hep babam diyerek kırdım mı seni?

MutedilDalgaşı 

Ne ayazlar yaşadı, ne kışlarda buz tuttu
Soğukta büzüldü de, sessiz kaldı dillerim.
Sıvazladı her başı, sevilmeyi unuttu,
Tenden ibaret değil, sanki daldı ellerim.


Harama uzanmadı, en zor anında bile,
Yapılırken kendine yüz binlerce kez hile,
Parmakta hüzün vardı, tırnakta ise çile,
Para, pul, mal, mülk değil, huzur çaldı ellerim.


Bakımsız günlerinde, uzun yıllar boyunca,
Gündelik uğraşlarım, üzerini soyunca,
Emeğimin yanına, sorumluluk koyunca,
Bırakın güzelliği, sönük kaldı ellerim.


Yüreğime düşünce, yeşil gözlü birisi,
Her şeyi unutmuşum, mühim değil gerisi,
Sonunda çıkıp geldi, şiirlerin perisi,
İlhamın arkasından seyre daldı ellerim.

MutedilDalgalı