Şiirimin Dili

Sırılsıklam caddede,
Yapayalnız bir çocuk...
Yalınayak,
Yarı ağlamaklı,
Öyle bezmiş ki varlığından...

Ya gözleri?
Gece siyahı...
Kederinin renginde.
Keşke diyorum keşke
Uzun kirpikleri kadar güzel olsaydı hayatı,

Yağmur son sürat...
Kirpikler ıslak,
Lakin yağmur mu yoksa yaş mı ıslatan?
Üşüyor,titriyor elleri,
Susmuş,
Korkmuş,

Bakıyor dünya güzeli gözleriyle,
Yağmur şiddetlendikçe,
Küçülüyor bedeni,
O küçüldükçe duvar büyüyor.
Kirpikleri...
Islanıyor.

Ağlamıyor kederli gözleri,
Yağmura hükmediyor artık,
Başını kaldırıyor ürkekçe...
"Bit artık, bit"
Bitmiyor...

Kaderine razı; yürüyor yavaşça,
Yağmur damlaları , ıslatacak...
Korkmuyor.
Yetişemiyorum, ısıtamıyorum onu.
Soramıyorum adını...
Ama bende adı:
"Yağmur" kalacak.

Hiç bu denli bitik olmadım anne,

Asiliğime baş eğdirdiler,
Boynunu büktüler hırçın yanımın,
Düşlerime karamsarlığı yaydılar anne
Avuçlarıma kazıdılar sevgisizliği,
Öpüşlerimi sildiler sevdiklerimden.
İçimdeki son pozitifliği
Göz göre göre çaldılar anne…

İlk ışıklarında ısındığım güneşin,
Aydınlığını benden aldılar anne,
Ellerimle büyüttüğüm,
Umut yüklediğim serçenin kanadını,
Acımadan haince yoldular anne…

Hapsettiler duygularımı bir bir,
İşkence, hakaret, pislik ve şerle
İliklerime kadar korku saldılar anne,
Ellerim titrerken gözbebeğimde,
Gülen o ışığa kıydılar anne…

Hayatın içinde, kinden bihaber,
İçime nefreti, zorla yaydılar.
Çocuksu yanıma çelme taktılar anne.
Sıyrılmış körpe duygularıma,
A c ı m a d ı l a r
Gözleri kan çanağı olmuş çocuğu
Gözyaşlarıyla boğdular anne…

Hani yaslanacak sıcak kolların?
Hani masallardaki mutlu sonların?
Sözlerini yalan saydılar anne.

Önce düşlerimden seni koparıp,
Çaresizliğime ıslık çaldılar,
Hayatımı bu denli yordular anne,
Sonunda,
En derinine seni koyduğum,
Yorgun yüreğimden vurdular anne…